Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

Δέκα βιβλία που έβαλαν σε μπελάδες τους συγγραφείς τους.

Διαβάζετε; Ελπίζω πως ναι. Δεν πρόκειται να κάνω προπαγάνδα υπέρ του διαβάσματος εδώ γιατί έχω βαρεθεί να το κάνω μια ζωή. Για μένα είναι απλώς ακατανόητο το να μην σου αρέσουν τα βιβλία. Εδώ θα μιλήσουμε για μια ιδιαίτερη κατηγορία βιβλίων. «Μια ιδέα που δεν είναι επικίνδυνη δεν αξίζει να λέγεται ιδέα» έλεγε ο μακαρίτης ‘Οσκαρ Γουάιλντ (το έφαγε το κεφάλι του κι αυτός ,αλλά για άλλο λόγο). Πρόκειται για βιβλία που έβαλαν σε μπελάδες τους δημιουργούς τους, οι οποίοι είτε διώχθηκαν (και μπορεί να διώκονται ακόμα) είτε κινδύνεψε η ζωή τους λόγω αυτών που έγραψαν. Ορίστε, αυτοί μέχρι και τη ζωή τους ρισκάρουν κι εσείς τους σνομπάρετε. Εννοείται πως υπάρχουν πάρα πολλά αμφιλεγόμενα βιβλία ανά τους αιώνες, εδώ είναι μια πρώτη επιλογή και μπορεί να υπάρξει και δεύτερο μέρος.

10. Ρομπέρτο Σαβιάνο – Γόμορρα



Το γειτονάκι Ρομπέρτο Σαβιάνο αποφάσισε να τα βάλει με την Ναπολιτάνικη Μαφία και απο την πρώτη μέρα που κυκλοφόρησε το βιβλίο του έχει επικηρυχτεί απο την Καμόρα, αρχικά κυκλοφορούσε με αστυνομική προστασία και μετά απλά δεν κυκλοφορούσε. Τα τελευταία δύο-τρία χρόνια όλο κι εμφανίζεται αραιά και που αλλά φαντάζομαι η καρδούλα του ξέρει πόσο φοβάται κάθε φορά που ξετρυπώνει απο την κρυψώνα του. Ωραία ζωή! Τί το θελε ο καψερός; Και εντάξει, ο Νονός είχε μια καλλιτεχνική διάθεση, μια ποιητική αδεία, δεν έβαζε και τα αληθινά ονόματα, έγινε και ταινία που σάρωσε και κολακεύτηκαν τα μαφιοζάκια... άλλες εποχές τότε, τη γλύτωσε ο Πούτζο. Αυτός ο χριστιανός τα έβγαλε όλα στη φόρα, ωμά και διόλου εξευγενισμένα, σαν γροθιά στο στομάχι που θα έλεγαν οι δημοσιογράφοι. Έγινε κι αυτός ταινία αλλά πέρασε και δεν ακούμπησε και τώρα αναγκάζεται και ζει υπό στρατιωτική προστασία. 

9. Οδυσσέας – Τζέιμς Τζόυς



Επτά χρόνια του πήρε του Τζόυς για να τελειώσει τον Οδυσσέα του (Όμηρος : «Γατάκι!»). Πρόκειται για έναν χαλαρό παραλληλισμό της γνωστής Οδύσσειας, αλλά στη μέρα ενός συνηθισμένου υπαλλήλου που περνάει διάφορες καταστάσεις. Την πρώτη φορά που θα πιάσετε το βιβλίο στα χέρια σας θα αναρωτηθείτε : Καλά, όλο αυτό το ταούκι περιγράφει ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΜΕΡΑ;;; Ε ναι, λοιπόν. Ο Τζόις δημοσίευε κεφάλαιο-κεφάλαιο το βιβλίο στην αμερικανική επιθεώρηση The Little Review και μόλις έφτασε στο κεφάλαιο όπου μια δείχνει το βρακί της, έγινε το μεγάλο μπαμ! Βρισκόμαστε στο 1921, πέφτουν πρόστιμα από το ΕΣΡ της εποχής και διακόπτεται η δημοσίευση του Οδυσσέα. Η Αγγλία με νύχια και με δόντια προσπάθησε να εμποδίσει την περαιτέρω δημοσιότητα του συγγράμματος αλλά αυτό τα κατάφερε και έφτασε μέχρι και την Αμερική (πειρατικά) με αποτέλεσμα να σέρνουν τον Τζόυς στα αμερικανικά δικαστήρια! Το 1933 ένας Αμερικανός δικηγόρος σκέφτηκε να φέρει το θέμα της έκδοσης του Οδυσσέα ξανά στα δικαστήρια και έθεσε τον όρο, αν κερδίσει, να λαμβάνει εφ΄όρου ζωής τα δικαιώματα του βιβλίου. Βρέθηκε ένας προχώ δικαστής που αναγνώρισε τη λογοτεχνική αξία του έργου με αποτέλεσμα να αρχίσει η νόμιμη κυκλοφορία του και ο δικηγόρος να χεστεί στο τάλαρο. Θέλω εδώ να δώσω τα συγχαρητήρια μου σε όσους κατάφεραν να διαβάσουν. Άξιοι!

8. Ο εραστής της Λαίδης Τσάτερλι – Λόρενς


















Η πουριτανική κοινωνία του 1928 δεν ήταν έτοιμη για αυτό το ερωτικό *χμ,χμ* μυθιστόρημα με την πασίγνωστη πλέον Λαίδη (η δεύτερη πιο γνωστή μετά την Άντζελα). Και σιγά πια τι γράφει; Μια παντρεμένη αριστοκράτισσα ΄κει πέρα τα’ χει με έναν λεβέντη της εργατιάς. Συγκεκριμένα ήταν ‘φύλακας περιοχής κυνηγιού’, μα καλά τι επάγγελμα ήταν τούτο; «-Αχ, δεν υπάρχουν καλοί φύλακες περιοχής κυνηγιού πλέον Ζανέτ μου», «-Μα δεν το ξέρω Τζέσυ μου;...». Ο δε σύζυγος της, από τη μέση και κάτω Νεκρά Θάλασσα καθότι είχε πάθει ένα ατύχημα στον πόλεμο. Και σας ερωτώ κύριε πρόεδρε : τι να έκανε νέα γυναίκα;; Στη φορμόλη να το’ βαζε; Άνθρωπος ήταν κυρ-πρόεδρε και λύγισε...Το είπε ολόκληρος Κορκολής, στο επικό άσμα «Ξέσπασα, άνθρωπος ήμουν και έσπασα». Και ξέρω οτι αυτό που σας σκανδαλίζει κύρ-πρόεδρε είναι η διαφορά των κοινωνικών τάξεων, αλλά αυτός της γυάλισε τι να κάνουμε, νέος-ωραίος-με πράσινα μάτια, εγκρίνει και η Ρίτα Σακελλαρίου. Και βέβαια μετά θα μου πείτε, αφού έβγαζαν που έβγαζαν τα μάτια τους, ήταν ανάγκη ο Lawrence να γράφει τα πράγματα τόσο ωμά; Δεν μπορούσε να βρεί μια ωραία λέξη για τα ακατανόμαστα μέρη του σώματος; Ας πούμε, πιπί για το αντρικό και τιτί για το γυναικείο; Αλλά, τότε κυρ-πρόεδρε δεν θα ήταν μυθιστόρημα, παιδικό βιβλίο από τα Ζουζούνια θα ήταν.
Τελικά το μυθιστόρημα κυκλοφορεί κουτσουρεμένο στην Αμερική και τρία χρόνια μετά ο Lawrence πάει και πεθαίνει. Άρα δεν πέρασε και πολλά εδώ που τα λέμε γιατί τα χειρότερα έγιναν 30 χρόνια μετά το θάνατο του, που κυκλοφόρησε αλογόκριτο το βιβλίο στην Αγγλία και έγινε της τρελής, με δίκες κατά της Penguin που το εξέδωσε και την τελική αθώωση της εκδοτικής εταιρείας και της φήμης του Lawrence. Εγώ πάντως δεν το έχω διαβάσει, αν θέλω κάτι τέτοιο προτιμώ τα Άρλεκιν. Παραδοσιακή αξία.

7. Σαλμάν Ρουσντί – Σατανικοί στίχοι



Η λογοκρισία ζει και βασιλεύει στα σκληροπυρηνικά ισλαμικά κράτη και φυσικά εκεί αν οι συγγραφείς δεν έχουν λέξη παρά λέξη το «Αλλάχ», δεν πουλάνε ούτε μισό αντίτυπο. Ο ινδός Σαλμάν Ρουσντί γεννήθηκε στην Βομβάη και στα 14 του μεταβαίνει οικογενειακώς στο Λονδίνο (όπως και η μισή Ινδία φαντάζομαι). Σπούδασε ιστορία, έκανε και κάποιες δουλειές του ποδαριού και μετά είπε να γίνει καλαμαράς. Το 1988 αποφασίζει ότι η ζωή του είναι πολύ μονότονη και τη θέλει πιο πικάντική (έβλεπε πολλά Τζέιμς Μποντ μάλλον). Και κάθεται και γράφει τους Σατανικούς Στίχους που είναι τίγκα στην προσβόλα για τον Μωάμεθ. Ε καταλαβαίνετε τη συνέχεια. Απαγορεύτηκε το βιβλίο στις μουσουλμανικές χώρες, κάψανε και καμιά ντουζίνα από αυτά δημοσίως και στο καπάκι ο Χομεινί βγάζει φετφά οτι αν είσαι καλός μουσουλμάνος και συναντήσεις στον δρόμο σου το Ρουσντί, επιβάλλεται να τον αποκεφαλίσεις και να στείλεις selfie με το κεφάλι του αγκαλιά. Βρίσκεται και ένας χορηγός και δίνει 3 μυριάκια για όποιον τον φάει λάχανο, ε πολύ θέλει ο μουσουλμάνος; Καπνός ο Ρουσντί! Μιας και δεν μπορούσαν να βρούνε τον ίδιο, οι μουσουλμάνοι ξεσπάσαν στους μεταφραστές! Τρώνε λάχανο τον ιάπωνα μεταφραστή, τραυματίζουν τον ιταλό και τον νορβηγό μεταφραστή και καίνε το ξενοδοχείο που μένει ο τούρκος μεταφραστής! Βαρέα και ανθυγιεινά η μεταφραστική! Και ο Ρουσντί ζει στη χλίδα στην Νέα Υόρκη, τετράκις παντρεμένος και η μια απο τις πρώην συζύγους του είναι εκείνη η χτικιάρα μοντέλα Ινδή που βλέπω στο Top Chef και στοιχηματίζω οτι έχει να φάει απο το 2008. Να σας πώ την αλήθεια το βιβλίο είχα προσπαθήσει να το διαβάσω αλλά το μόνο που θυμάμαι είναι το πόσο γλυκά με έπαιρνε ο ύπνος μετά από δυο σελίδες. Αλλά επειδή έχω περιέργεια τι έγραψε που τσάτισε τόσο τους μουσουλμάνους, μπορεί να το ξαναπροσπαθήσω στο μέλλον.

6. Καζαντζάκης – Ο τελευταίος πειρασμός



Ας έρθουμε και στα εντόπια προϊόντα. Ο διασημότερος ,κατά πολλούς, έλληνας συγγραφέας δεν αγαπήθηκε διόλου από την ορθόδοξη εκκλησία. Πιό λάιτ τα πράγματα εντός του χριστιανικού ποιμνίου, δεν είχαμε επικυρήξεις και δολοφονίες μεταφραστών απλά μια μικρή αφορισούλα που και αυτή δεν έγινε τελικά για γραφειοκρατικούς λόγους. Πάντως το στίγμα του αθεϊσμού έμεινε στον Καζαντζάκη αν και ο ίδιος δήλωνε εξαιρετικά πιστός και θρήσκος κάτι που προσωπικά πιστεύω ότι φαίνεται και στα γραπτά του. Το βιβλίο που προκάλεσε την οργή της Εκκλησίας και μάλιστα καταγράφηκε στον Κατάλογο των Απαγορευμένων Βιβλίων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ήταν ο Τελευταίος Πειρασμός που επέλεξε (επηρεασμένος και από τον Υπεράνθρωπο του Νίτσε) να σκιαγραφήσει το ανθρώπινο πρόσωπο του Χριστού και όχι το θεϊκό. 
Υ.Γ. Το κατηγορητήριο που του απηύθυνε η Εκκλησία της Ελλάδος ήταν το εξής:
[...] Ο εκδοθείς εις Γερμανίαν "Τελευταίος πειρασμός" θεωρείται βιβλίον σκανδαλώδες και επικίνδυνον διά κάθε Χριστιανόν και, ως εκ τούτου, επιβάλλεται όπως -πάση θυσία- αποφευχθεί η εις την Ελληνικήν μετάφρασίς του. Ειδικώτερον, αναφέρεται, ότι διά του "Τελευταίου πειρασμού" υβρίζεται το Θεανδρικό πρόσωπο του Χριστού, ότι επιδιώκεται να καταρριφθεί η θεότης Αυτού, ως και η χριστιανική ηθική. Τονίζεται, εξ άλλου, ότι με μεγάλην φαντασιοκοπίαν και αχαλίνωτον αυθαιρεσίαν, παραποιείται εις αυτό, η διδαχή του Ευαγγελίου, και ό,τι είναι γραμμένο βάσει των θεωριών του Φρόυντ και του ιστορικού υλισμού. (όπα της και Φρόυντ η Εκκλησία!)

5. Πάππισα Ιωάννα – Εμμανουήλ Ροΐδης



Η θρησκευτική σάτιρα στα καλύτερα της, σε αυτό το απολαυστικό μπεστ-σέλλερ του 19ου αιώνα το οποίο η Εκκλησία κυνήγησε αλύπητα. Το στόρυ, βασισμένο σε έναν μεσαιωνικό θρύλο, έχει ως εξής : είναι μια τύπισσα απο πολύ βαθειά θρησκευόμενη οικογένεια η οποία απο μικρή γίνεται καλόγριαααα...Καλόγρια-ξεκαλόγρια γνωρίζει ένα μοναχό, ερωτεύονται και ταξιδεύουν σε διάφορα μέρη αυτή ούσα μεταμφιεσμένη σε άντρα. Καταλήγει στη Ρώμη(πάντα μεταμφιεσμένη σε άντρα) οπού επειδή προφανώς έχει ταλέντο στην καλογερική, ανεβαίνει ένα-ένα τα σκαλιά προς το ύπατο θρησκευτικό αξίωμα, αυτό του Πάπα. Βέβαια μετά τα ξανακατεβαίνει ένα-ένα τα σκαλιά (κουτρουβαλώντας) γιατί ερωτεύεται έναν θαλαμηπόλο της, γκαστρώνεται, γεννάει μπροστά στον κόσμο όλο που μένει κάγκελο και τελικά πεθαίνει. Αυτή είναι η κεντρική ιστορία και γύρω τριγύρω ο Ροϊδης δεν χάνει ευκαιρία να στηλιτεύσει την υποκρισία, τη φιλαργυρία και τη λαγνεία του κλήρου, ο οποίος κλήρος όταν τα πρωτοδιαβάζει αυτά το 1866 γίνεται Τούρκος! Και δώστου αναθεματισμοί, και δώστου δημόσιες καταδίκες απο επισκόπους και Ιερά Σύνοδο, και κυριλέ βρισίδια στον Εμμανουήλ («όργανο του σατανά, έχιδνα, κακούργος, μισαρός, ανατροπεύς καθεστώτων...» αυτό το τελευταίο που κολλάει;;;). Τελικά ούτε αυτός αφορίστηκε. Μόνο λόγια είναι η Εκκλησία μου φαίνεται...

4. Γκυστάβ Φλομπέρ – Μαντάμ Μποβαρύ



Περνάμε σε ένα απο τα πιο αγαπημένα μου βιβλία. Ξανά το μοτίβο της παντρεμένης γυναίκας που πιάνει γκόμενο αλλά χωρίς κακές λέξεις όπως είχε στον εραστή της Λαίδης Τσάτερλι. Το 1856 δεν μπορούσε κανείς να διανοηθεί οτι θα περιέγραφες κάτι τέτοιο δείχνοντας συμπάθεια στην μοιχαλίδα, η οποία συν τοις άλλοις δεν είχε και πολλά ελαφρυντικά όπως η Λαίδη Τσάτερλι, διοτι και άντρα ντούρο είχε, και την αγαπούσε, και παιδί της έκανε αλλά αυτηνής της είχαν φουσκώσει τα μυαλά τα μυθιστορήματα που διάβαζε και ήθελε τον Ρίτζ απο την Τόλμη και Γοητεία. Δεν θα σας πω τι γίνεται στο τέλος του βιβλίου για να μην κάνω spoiler . Θα σας πω ότι ένα χρόνο μετά την έκδοση του κατηγορήθηκε ως άσεμνο και βλάσφημο και ο Φλομπέρ καταχάρηκε διότι (ως άλλη Μαντόνα) ήξερε οτι μέχρι και η δυσφήμιση είναι μια μορφή διαφήμισης. Τέτοιος τσάκαλος ήταν που έγραψε στον αδελφό του : «Εάν το βιβλίο μου είναι κακό, η δίκη θα με εξυπηρετήσει στο να το κάνει να φανεί καλύτερο. Εάν αντίθετα το έργο μου μείνει στον χρόνο, η δίκη αυτή θα είναι το θεμέλιό του.» Τελικά ο Φλομπέρ αθωώθηκε και το Μαντάμ Μποβαρύ παραμένει ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα κλασικά μυθιστορήματα. 

3. Μπορίς Βιάν – Θα φτύσω στους τάφους σας



Εικοσιπέντε χρονών ήταν ο Μπορίς (όχι δεν μπορώ) όταν έγραψε αυτό το σκληρό μυθιστόρημα, το οποίο κυκλοφόρησε με ψευδώνυμο το 1946 στη Γαλλία. Συγκεκριμένα, έπλασε έναν φανταστικό αμερικανό συγγραφέα στο μυαλό του και έλεγε σε όλους οτι αυτός έγραψε το βιβλίο και οτι ο Μπορίς απλά το μετέφρασε. Η κομπίνα έπιασε και αφού έγινε μπεστ-σέλερ στη Γαλλία, ο Μπορίς έγραψε δυο-τρια ακόμα πριν αποκαλυφθεί ότι αυτός ήταν ο πραγματικός «μπαμπάς» των βιβλίων. Όχι οτι τον έβλαψε η αποκάλυψη, τουλάχιστον όχι μέχρι το 1947 όταν κάποιος εμπνέεται απο το «Θα φτύσω στους τάφους σας» και αποφασίζει να αναπαραστήσει τη σκηνή που ένας σκοτώνει την ερωμένη του και αυτοκτονεί. Τόσες σκηνές είχε το βιβλίο, αυτή πήγε να αναπαραστήσει;; Δεν μπορούσε να αναπαραστήσει τη σκηνή που ο ήρωας ατένιζε το ηλιοβασίλεμα; Τελοσπάντων... Και για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία, αφήνει στον τόπο του εγκλήματος το βιβλίο, ανοιχτό στη σελίδα με αυτή τη σκηνή. Σούσουρο μεγάλο, στη Γαλλία αποφασίζουν ότι πρέπει να απαγορευτεί το βιβλίο και ξεκινάει μια δίκη την οποία ο Βιάν χάνει. Το βιβλίο απαγορεύεται, αυτός πηγαίνει στη φυλακή και πληρώνει και ένα σκασμό λεφτά για να μάθει να μη γράφει βλακείες άλλη φορά και τις διαβάζουν ανώμαλοι και θέλουν να τις κάνουν στ’άληθεια. Δύο χρόνια μετά η απαγόρευση του αναστέλλεται και το 1959 γίνεται η πρεμιέρα της πρώτης κινηματογραφικής μεταφοράς του. Διότι πιο εύκολα μπορεί ο άλλος να αναπαραστήσει κάτι που έχει δει στην μεγάλη οθόνη παρά κάτι που έχει διαβάσει. Ο Βιάν είναι μέσα στην ξυνίλα για την ταινία, το ένα δεν του άρεσει, το άλλο δεν του αρέσει, ο σκηνοθέτης είναι με τα Ζάναξ τόσους μήνες μέχρι να τελειώσει η ρημαδοταινία, τελικά ο Μπορίς πάει στην πρεμιέρα και αρχίζει τη μουρμούρα. Αλλά επειδή Karma is a bitch, μετά τα πρώτα λεπτά της ταινίας και ενώ γκρίνιαζε οτι οι πρωταγωνιστές δεν φέρονται σαν Αμερικανοί (ε ναι ρε φίλε αφού ήταν Γάλλοι!) παθαίνει καρδιακή προσβολή και ζωή σε λόγου μας. 

2. Γουίλιαμ Μπάροουζ – Το γυμνό γεύμα



Ένα βιβλίο θρύλος, γέννημα-θρέμμα της beat γενιάς, γραμμένο απο τον περιθωριακό τζάνκι Μπάροουζ και δημοσιευμένο πρώτα στο Παρίσι το 1959 και στην Αμερική το 1962. Με το που εκδίδεται, συλλαμβάνονται όλοι οι υπεύθυνοι του εκδοτικού οίκου γιατί εκεί ήταν Αμερική δεν ήταν παίξε-γέλασε. Μετά απο πολύχρονη δίκη όπου απαιτούνταν η διακοπή του «άσεμνου» αναγνώσματος, το βιβλίο αθωώθηκε και μάλιστα ήταν και το τέλος της συγγραφικής λογοκρισίας στην Αμερική. Ναρκωτικά, σεξ και με τα δύο φύλα, όργια και όλα αυτά πεταμένα όπως να’ναι χωρίς ροή, χωρίς συνοχή, με μια καταιγιστική σουρεαλιστική γραφή που μόνο κάποιος υπό την επήρεια του δεν ξέρω γω τι θα έγραφε οπότε ίσως φαντάζομαι οτι πρέπει να πάρεις κάτι για να το καταλάβεις; δεν ξέρω, αυτό που ξέρω είναι οτι χαιρετίστηκε ως «μια τολμηρή κατάβαση στη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης ασκώντας μια σκληρή κριτική στη δυτική και κυρίως την αμερικάνικη κουλτούρα του μεταφυσικού συντηρητισμού, της βίας, του σεξισμού, της πολιτικής διαφθοράς - στοιχεία που σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι εμφανή στον δυτικό πολιτισμό» και ως «κραυγή αγωνίας του εθισμού στα ναρκωτικά ή άλλως πως «της άλγεβρας της ανάγκης», τον τρόμο μπροστά στην αφύπνιση μίας αποκλίνουσας σεξουαλικότητας σε μία καταπιεστική κοινωνία, την καταδίκη της βίας και της θανατικής ποινής.» Και ότι καταλάβατε καταλάβατε. 

1. Μαρκήσιος Ντε Σαντ – «Ζυστίν» και «Ζυλιέτ» 



Το θέμα χοντραίνει καθώς πλησιάζουμε μια απο τις πιο κολασμένες φαντασίες ever. Αν και το πιο γνωστό βιβλίο του Ντε Σαντ είναι το «120 ημέρες στα Σόδομα», αυτά που ήταν αιτία να φυλακιστεί (αν και είχε φυλακιστεί και νωρίτερα αλλά για πράγματα που είχε κάνει και όχι για πράγματα που είχε γράψει), ήταν τα Ζυστίν (πρώτη έκδοση 1791) και Ζυλιέτ (πρώτη έκδοση 1797) τα οποία φρίκαραν μέχρι και το Ναπολέοντα που ζήτησε τη φυλάκιση του Ντε Σαντ σε φυλακή, σε τρελάδικο, όπου να’ναι αρκεί να μην τον βλέπει. Μετά τα απαγόρευσαν κιόλας και παρέμειναν έτσι μέχρι τη δεκαετία του 1960 όπου βγήκαν κάτι κουλτουριάρηδες και είπαν όοοοοοοχι δεν πρόκειται για πορνογραφικές ανωμαλίες, πρόκειται για μια φιλοσοφικο-ηθική μεταφορά της απόρριψης κάθε περιορισμού της ελευθερίας της ύπαρξης και μια ελεγεία στην σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης και κάτι άλλα που δεν θυμάμαι τώρα. Και οι άλλοι τους πίστεψαν και τα εξέδωσαν. Δεν θα σας περιγράψω τι γράφουν γιατί δεν τα έχω διαβάσει αλλά από τις περιλήψεις, της ανωμαλίας το κάγκελο πρέπει να γίνεται.

2 σχόλια:

  1. χαχαχαχαχα τι να πω, είσαι ταλέντο! Μα "Νεκρά θάλασσα" για τον άντρα της Λαίδης?
    Επίσης, όταν διάβασα για το "αλογόκριτο" βιβλίο, το πρώτο πράμα που σκέφτηκα ήταν ο Ερωτόκριτος με αλογίσια μορφή.
    Κατά τ'άλλα τρελοί αυτοί οι πουριτανοί θρησκόληπτοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλά κάνω κι εγώ συνειρμούς με τις λέξεις αλλά κάνεις κι εσύ! Άκου Ερωτόκριτος σε άλογο αχχαχαχαχαχαα!

      Διαγραφή