Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

Δέκα (μείον τρείς) γυναίκες πρωταγωνίστριες στα βιβλία του Stephen King.

Αν και η μέρα της γυναίκας πέρασε, με έπιασε το φεμινιστικό μου και θέλω να ασχοληθώ με κάτι γυναικείο και σχετικό με τη λογοτεχνία. Δυστυχώς για εσάς και ευτυχώς για μένα δεν διαβάζω Λένα Μαντά και Χρυση…Χρυσι..Χρησυ…Χρύσα Δημουλίδου. Παρόλο που ο King δεν κατατάσσεται στην «γυναικεία» λογοτεχνία, γνωρίζω αρκετές γυναίκες που τον προτιμούν. Εκτός αυτού, ο ίδιος ο συγγραφέας δείχνει μια σταθερή αγάπη σε γυναίκες πρωταγωνίστριες, τόσο στο ρόλο του θύτη όσο και σε αυτόν του θύματος.
Πόσα ξέρει όμως για τη θηλυκή ψυχολογία και πόσο καλά συνθέτει τους γυναικείους χαρακτήρες των ιστοριών του; Θα ήθελα να έχω βρεί δέκα αλλά έχω υπόψιν μου μόνο εφτά γυναικείους χαρακτήρες από τα βιβλία που έχω διαβάσει. Πολλούς από αυτούς είδαμε και στην τηλεόραση καθώς η πλειοψηφία των βιβλίων του Stephen King έχουν μεταφερθεί στην μεγάλη και στη μικρή οθόνη. Περιττό να πω ότι η λίστα είναι τίγκα στα spoilers.


10. Dolores Claiborne και Vera Donovan (Dolores Claiborn)

O King προτιμάει να στήνει το σκηνικό των βιβλίων του σε μέρη που γνωρίζει, κυρίως στη Νέα Αγγλία. Η περιοχή αυτή απαρτίζεται από 6 πολιτείες μεταξύ των οποίων και το Μέιν, το μέρος που γεννήθηκε. Σε αυτά τα μέρη, σε ένα απομακρυσμένο χωριό, εκτυλίσσεται το δράμα της Dolores Claiborne, μιας σκληροτράχηλης νοικοκυράς-εργαζόμενης, η οποία είχε την ατυχία να παντρευτεί έναν μέθυσο και διεστραμμένο άντρα. Την πρώτη φορά που διάβασα το βιβλίο (εγώ αν δε διαβάσω από δέκα φορές τα βιβλία του King δεν τα χαίρομαι) ασυναίσθητα φαντάστηκα ότι αυτή η γυναίκα ήταν Ελληνίδα και ζούσε σε ένα ορεινό χωριό της Κρήτης την εποχή του ‘30-‘40. Θα μπορούσε. Μου έβγαζε κάτι ελληνικό, τόσο ο τρόπος που μιλούσε όσο και ο τρόπος που αντιμετώπιζε τα πράγματα. H Dolores είναι από τις γυναίκες που δε μασάνε. Που θα αντιμετωπίσουν ότι κι αν βρεθεί στο δρόμο τους, πρώτα με τις αποδεκτές μεθόδους και μετά με τις μη αποδεκτές. Η γυναίκα που όταν πρόκειται για τα παιδιά της δεν γίνεται απλά λέαινα, ο Γκοτζίλα γίνεται! Παρόμοια περίπτωση αν και πιο προχωρημένη, είναι η Vera Donovan, η πλούσια κυρία για την οποία δουλεύει η Dolores. Μια γυναίκα γεμάτη εμμονές που ταλαιπωρεί και ταλαιπωρείται από την ψυχαναγκαστική τελειομανία της, την οποία όμως σύντομα αρχίζουμε να βλέπουμε με συμπάθεια και κατανοούμε ότι υπήρξε απλά κι αυτή θύμα των περιστάσεων. Αγαπημένη φράση «Sometimes being a bitch is all a woman has to hang on to» . Φανερώνει ότι ο King έχει μπει βαθιά στην ψυχολογία των γυναικών που αναγκάζονται να είναι υποτακτικές μέχρι το σημείο όμως που απειλείται η επιβίωση όσων αγαπούν. Η Kathy Bates ενσάρκωσε εξαιρετικά την Dolores αν και το Misery θα παραμένει πάντα, κατά τη γνώμη μου, ο κολοφώνας της υποκριτικής της δόξας.

9. Carrie White και Margaret White (Carrie)

Στο Carrie υπάρχει πληθώρα γυναικείων χαρακτήρων, με εντυπωσιακότερο όλων αυτόν της μητέρας της, Margaret White. Εδώ η λέξη κλειδί είναι θρησκοληψία. Κατά τη γνώμη μου, χαρακτήρας για να πρωταγωνιστήσει και όχι για να πλαισιώσει απλά την τηλεκινητική Carrie, εκτελεσμένος εξαιρετικά από την Piper Laurie στην κινηματογραφική μεταφορά του από τον Brian De Palma. Έχω καιρό που διάβασα το βιβλίο, για την ακρίβεια ήταν το πρώτο βιβλίο του King που διάβασα ποτέ και το τελείωσα σε μια νύχτα! Από την ταινία πάντως μαθαίνουμε ότι την White την παράτησε ο άντρας της και από τότε (ή ίσως και νωρίτερα) της έστριψε η βίδα και το έριξε στις ακραίες μορφές της θρησκείας. Η Carrie αντιπροσωπεύει τον καρπό του «αμαρτωλού» σεξ και η παρουσία της και μόνο είναι αρκετή για να εξαγριώσει την Margaret και να χρησιμοποιήσει όλες τις «χριστιανικές» μεθόδους τιμωρίας πάνω στην κόρη της αλλά και πάνω στον ίδιο της τον εαυτό. Η πρωταγωνίστρια από την άλλη, είναι το κλασικό θύμα bullying στο σχολείο, που όμως μας οδηγεί στην απόλυτη κάθαρση, εκδικούμενη (με τη βοήθεια των νέων της δυνάμεων) όσους την πλήγωσαν συμπεριλαμβανομένης και της μητέρας της. Τα άκρα και πάλι πιάνουν οι γυναικείοι χαρακτήρες του King, αποδεικνύοντας με τον πιο εύγλωττο τρόπο αυτό που είχε πει ο Danny DeVito στην ταινία Ο πόλεμος των Ρόουζ : «My father used to say that a man can never outdo a woman when it comes to love and revengeΑγαπημένη ατάκα : «They're all gonna laugh at you.»

8. Annie Wilkes (Misery)

Ίσως η πιο γνωστή ηρωίδα του King, κυρίως λόγω της κινηματογραφικής μεταφοράς της από την υπέροχη Cathy Bates,  η ψυχοπαθής Annie Wilkes αποτελεί κατά τη γνώμη μου τον πιο τρομακτικό γυναικείο χαρακτήρα στα βιβλία του King. Ο King ίσως θέλει να ειρωνευτεί τον κρυφό πόθο που έχει κάθε συγγραφέας να γίνει τόσο δημοφιλής όσο ένας σταρ της μουσικής με ότι συνεπάγεται αυτό. Τηλεοπτικές εμφανίσεις, πορωμένους φανς, υπερβολικές εκδηλώσεις λατρείας (Σάαααακηηηηηηηηη!!!!!) . Η Annie Wilkes όμως δεν είναι μια απλή Ρουβίτσα. Η Annie Wilkes κουβαλάει διαστροφές που ξεπερνούν τον θαυμασμό, και η εγγενής γυναικεία υπερπροστατευτικότητα απροσδόκητα μετατρέπεται σε βαρβαρότητα γιγαντιαίων διαστάσεων. Χαμογελαστή και φιλική, στην αρχή σε ξεγελάει αλλά σύντομα καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για μια φύση βαθιά ταλαιπωρημένη από ψυχολογικά συμπλέγματα που δεν έχει καμία συναίσθηση της ίδιας της της τερατωδίας.  Αγαπημένη ατάκα : «Im your number one fan».

7. Rose Madder (Rose Madder)

Απορώ γιατί δεν έχει μεταφερθεί αυτό το συγκεκριμένο βιβλίο στον κινηματογράφο. Θα μπορούσε να είναι μια ολοκληρωμένη μελέτη πάνω στην κακοποίηση των γυναικών κάτω από τη συζυγική στέγη, και όλα τα στάδια που περνάει μια τέτοια γυναίκα μέχρι να καταφέρει να απελευθερωθεί από τον βάρβαρο σύζυγο. Αν και υπάρχει μια μικρή δόση μεταφυσικού προς το τέλος του βιβλίου, τίποτα το μεταφυσικό δεν υπάρχει σε αυτά που περνάει η Rose από τον Norman (Bates? Μας κλείνει το μάτι εδώ ο King). Πρόκειται για έναν κλασικό σαδιστή, με γερές δόσεις ψυχοπάθειας (θα έκανε και γαμώ τα ζευγάρια με την Annie Wilkes) που εξασκεί όλες τις μορφές βίας πάνω στην επι δεκατέσσερα χρόνια σύζυγο του. Μέχρι που η Rose αποφασίζει να ξεφύγει και οι σκέψεις της μετατρέπονται στην οργή που μάζευε τόσα χρόνια. Οι ψυχογραφικές αρετές του King βρίσκουν το κατάλληλο έδαφος σε αυτή την περίπτωση ενδοοικογενειακής βίας και μιλούν κατευθείαν από και προς τη γυναικεία ψυχή. Μου κάνει τρομερή εντύπωση το πόσο καλά «διαβάζει» και ερμηνεύει τη γυναικεία ψυχολογία, δεν αποκλείεται να τον βοήθησε η σύζυγος του σε αυτό. Αυτό που πάντα με συγκλόνιζε στα βιβλία του είναι η αίσθηση του «ναι, αυτό θα μπορούσε να συμβεί στα αλήθεια» και στη συγκεκριμένη περίπτωση, αν εξαιρέσεις το μεταφυσικό στοιχείο που θα μπορούσε και να λείπει, ναι, ο Νόρμαν θα μπορούσε να υπάρχει στ’αλήθεια. Αγαπημένη ατάκα : «I'm really Rosie, And I'm Rosie Real, You better believe me, I'm a great big deal...»

6. Christine (Christine)

Εντάξει δεν είναι ανθρώπινη γυναίκα αλλά δεν είναι καθόλου τυχαίο που έχει θηλυκό όνομα. Μια Plymouth Fury του 1958 επαναφέρεται στην παλιά της δόξα από έναν νεαρό και εκτός από πανέμορφη είναι και ζωντανή. Παρουσιάζει πολλά γυναικεία χαρακτηριστικά, όχι και τόσο υγιή. Είναι φιλάρεσκη, ζηλιάρα, γίνεται αδίστακτη όταν είναι ερωτευμένη και όπως κάθε δυναμική γυναίκα βοηθάει τον άντρα κι αφέντη της να αντιμετωπίσει όλα τα προβλήματα του και να γίνει ο πιο cool τύπος του σχολείου. Βέβαια το μείον είναι ότι τα φτιάχνει και με την κουκλάρα του σχολείου οπότε η «απατημένη» Christine αντιδρά παθιασμένα και βίαια. Αγαπημένη ατάκα : «You better watch what you say about my car. She's real sensitive.»


3 σχόλια:

  1. Λοιπόν, το διάβασα ήδη δύο φορές και έχω να πω πως η Rose είναι η αγαπημένη μου. Θα μπορούσα να προσθέσω όσες σου λείπουν για 10άδα, αλλά μάλλον είναι καλύτερο να το κάνεις εσύ διαβάζοντας σιγά σιγά κι άλλο King. Πάντως να έχεις υπόψην ότι έχει ο ίδιος δηλώσει πως η Γουέντι από τη Λάμψη του Κιούμπρικ είναι από τους χειρότερους γυναικείους χαρακτήρες, γιατί μόνο κλαίει και ουρλιάζει, ενώ η δικιά του Γουέντι είναι δυναμική. Και έχει δίκιο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γι'αυτό δεν την έβαλα! Στην ταινία είναι εντελώς άοσμη και άχρωμη και το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει ακόμα! Πές μου άλλα δύο βιβλία με γυναίκες πρωταγωνίστριες άξιες λόγου για να τα βάλω στη λίστα ανάγνωσης!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τυραγνίστηκα πολύ για να καταλήξω, αλλά έχουμε:
    Κούτζο
    Το παιχνίδι του Τζέραλντ
    Το Αυτό
    (δίνω 3 για να έχεις να διαλέξεις!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή